To „nie patrz!” miało jednak swój sens. Teraz przyszła kolej na Lori, by podnieść głos w panice, gdy zorientowała się, że to, co się dzieje w jej ramionach, zaprzecza zdrowemu rozsądkowi.

- Jezu Chryste!

Zwierzę zmieniało się w oczach. W spazmach, zrzucając skórę, przestawało być bestią: nie organizo­wało na nowo swojej anatomii, lecz stopiło całe swoje „ja” do kości, aż to co było ciałem stałym zmieniło się w miazgę. Oto i źródło gorzko-słodkiego zapachu, który poczuła pod drzewem: materia rozpuszczonej be­stii.

W chwili, gdy przestała istnieć spójność, miazga mogła wysunąć się z jej objęć, ale istota bytu (może wola, może dusza) powstrzymywała ją, dopóki nie zajdzie proces przemiany. Ostatnią częścią bestii, która przeszła stopienie, był pazur, a jego dezintegracja dostarczyła ciału Lori prawdziwej przyjemności. Nie odwróciło to jej uwagi od faktu, że była wolna. Przerażona, nie zdążyła pozbyć się tego, co trzymała w swoich objęciach, a tylko przechyliła tę miazgę w stronę wyciągniętych rąk żałob­nicy, niczym ekskrementy.

- Jezu – powiedziała cofając się. – Jezu, Jezu.

Na twarzy kobiety nie malowała się jednak zgro­za – tylko radość. Łzy powitania spłynęły po jej bladych policzkach i wpadły do tygla, który trzymała. Lori spojrzała za siebie w słońce. Po mroku wnętrza – oślepiało. Natychmiast straciła orientację i zamknęła oczy, aby zapomnieć o grobie, i o świetle.

Szlochanie znów kazało jej otworzyć oczy. Tym razem szlochała nie kobieta, lecz dziecko, dziewczynka cztero- czy pięcioletnia, leżąca nago w miejscu, gdzie znajdowała się miazga transformacji.

- Babette – odezwała się kobieta.

To niemożliwe – podpowiadał rozum. To szczupłe białe dziecko nie mogło być zwierzęciem, które ocaliła pod drzewem. Zręczność prestidigatora, albo złudzenie idioty – tak próbowała mamić samą siebie; to wszystko niemożliwe.

- Ona lubi się bawić na zewnątrz – mówiła kobieta, przenosząc wzrok z dziecka na Lori. – A ja jej powtarzam: nigdy, nigdy w słońcu. Nigdy nie baw się w słońcu. Ale to jeszcze dziecko. Nie rozumie.

- Obawiam się, że nie żyje – odezwała się Lori, nie wiedząc, jaka choroba dotknęła tę kobietę, lecz rozumiejąc jej żal, płynący ze zbyt świeżych doświad­czeń.

- Nie^:- spokojnie zaprzeczyła kobieta. – Ona nie może umrzeć.

To brzmiało jak oświadczenie, nie błaganie, lecz spokój kształtu spoczywającego w ramionach Lori kazał nie wierzyć w pewność kobiety. Jeśli stworzenie jeszcze nie umarło, nie było już dla niego ratunku.

- Dasz mi ją? – spytała kobieta.

Lori zawahała się. Chociaż ciężar tego ciała spra­wiał jej ból i chciała już to mieć za sobą, wolała nie wchodzić do krypty.

- Proszę – powiedziała kobieta, wyciągając pora­nione ręce.

Lori ustąpiła, opuściła bezpieczne miejsce przy drzwiach i nasłonecznione patio za sobą. Postąpiła dwa, trzy kroki, gdy usłyszała odgłosy szeptów. Mogły one dobiegać tylko z jednego miejsca – ze schodów. Przy­stanęła, odezwały się w niej lęki z dzieciństwa. Strach przed grobami; strach przed schodami prowadzącymi w dół; strach przed Podziemnym Światem.

- Tam nikogo nie ma – mówiła kobieta z twarzą ściągniętą bólem. – Proszę, daj mi Babette.

Aby udobruchać Lori, odeszła krok ód schodów, przemawiając półgłosem do zwierzęcia zwanego przez nią Babette. Albo te słowa, albo bliskość kobiety, czy też chłodna ciemność krypty spowodowały reakcję stworze­nia: drżenie przebiegło przez jego grzbiet jak wyładowa­nie elektryczne, tak silne, że Lori niemal wypuściła zwierzę z rąk. Kobieta mamrotała coraz głośniej, jak gdyby łajała umierającą istotę; jej niepokój wzrastał. Nastąpił impas. Lori nie chciała przybliżyć się bardziej do wejścia do krypty, a kobieta – do drzwi zewnętrznych, a podczas tych sekund zastoju w zwierzę wstąpiło nowe życie.

Jeden z jego pazurów zahaczył pierś Lori, gdy zaczęło wić się w jej objęciach.

Reprymenda przeszła w krzyk:

- Babette!

Ale jeśli nawet stworzenie słyszało, nie zważało na to. Ruszało się coraz gwałtowniej jakby w parkosyzmach. W pewnej chwili zadrżało jak torturowane, w na­stępnej poruszało się jak wąż zrzucający skórę.

- Kim pani jest?! – zawołała.

Żałobnica jak gdyby cofnęła się w cień, gdy ją zagadnięto, potem pożałowała tego ruchu i znów zbliżyła się do otwartych drzwi, z takim jednak wahaniem, że jasny stawał się związek między zwierzęciem i kobietą.

Ona też boi się słońca – pomyślała Lori. Należeli do siebie, zwierzę i żałobnica, kobieta szlochająca za stwo­rzeniem, które Lori trzymała na rękach.

Spojrzała na chodnik rozciągający się od miejsca, gdzie stała – do mauzoleum. Czy zdołałaby dotrzeć do grobu, nie wychodząc na słońce i nie przyspieszając tym samym zgonu zwierzęcia? Może i tak, przy zachowaniu ostrożności. Planując sobie trasę, zaczęła posuwać się do mauzoleum, używając plam cienia jako miejsc postoju. Nie spoglądała na drzwi, całą uwagę skupiając na chro­nieniu zwierzęcia przed światłem, a jednak czuła obec­ność żałobnicy i jej chęć, by szła dalej. Raz kobieta odezwała się – nie słowami, lecz jakimś cichym dźwię­kiem, tak jak ucisza się dziecko w kołysce, skierowanym nie do Lori, lecz do umierającego zwierzęcia.

Znalazłszy się o trzy czy cztery jardy od drzwi mauzoleum, Lori ośmieliła się podnieść wzrok. Kobieta w drzwiach nie mogła dłużej zachować cierpliwości. Wychyliła się ze swego schronienia, a szata jej zsunęła się na plecy, odsłaniając ramiona i wystawiając ciało na słońce. Biała skóra-jak lód, jak papier – ale tylko przez chwilę. Gdy palce wyciągnęły się, by uwolnić Lori od jej ciężaru, pociemniały i spuchły, jak gdyby nagle zostały stłuczone. Żałobnicy wydała okrzyk bólu i niemal wpad­ła z powrotem do grobu, gdy cofnęła ramiona, lecz skóra popękała i smugi ciała, żółtawe jak pyłek kwiatowy, wybuchły jej z palców i spadły w promieniach słońca na patio.

W sekundę później Lori znalazła się przy drzwiach, a potem za nimi, w bezpiecznej ciemności. To pomiesz­czenie było zaledwie przedpokojem. Dwoje drzwi prowa­dziło dalej: jedne do swego rodzaju kaplicy, drugie pod ziemię. Kobieta w żałobie stała przy tych drugich drzwiach, otwartych, jak najdalej od porażającego świat­ła. W pośpiechu zgubiła woalkę. Twarz pod spodem miała pięknie ukształtowane kości, tak szczupłe, że grożące uszkodzeniem, co podkreślało jeszcze wyraz jej oczu, odbijające, nawet w najmroczniejszym kącie po­mieszczenia, trochę światła zza otwartych drzwi, tak że wydawały się niemal świecić.

Sprężystość gałęzi utrudniała dalsze podejście. Za­miast usiłować je odgiąć, zaczęła je łamać, aby dostać się do umierającego stworzenia. Drzewo zachowywało się jak żywe, walczyło. W połowie drogi przez gąszcz jakaś szczególnie oporna gałąź uderzyła ją w twarz z taką siłą, że krzyknęła z bólu. Przyłożyła dłoń do policzka.

Skóra aż do prawego kącika ust została rozcięta. Ociera­jąc krew, zaatakowała gałąź z jeszcze większym wigo­rem, docierając wreszcie na wyciągnięcie ręki do zwie­rzęcia. Niemal nie reagowało na dotyk; oczy zatrzepotały przez chwilę, gdy pogładziła mu bok, a potem znów się zamknęły. Nie mogła dostrzec żadnej rany, ale ciało pod jej dłońmi było rozpalone i dygotało.

Gdy zmagała się, by je podnieść, zwierzę zaczęło oddawać mocz, posiusiało jej ręce i bluzkę, ale nie przejmowała się tym, trzymając ciężar. Poza spazmami przebiegającymi system nerwowy zwierzęcia, w mięś­niach nie zostało ani krzty siły. Kończyny zwisały bez­władnie, głowa tak samo. Tylko zapach, który poznała na początku, zachował jeszcze jakąś moc, nawet jakby większą, w miarę zbliżania się końca.

Coś jak westchnienie dobiegło jej uszu. Zamarła.

Znów ten dźwięk. Wyszła z cienia wiecznie zie­lonego listowia, niosąc umierające zwierzę. Gdy świat­ło słoneczne padło na stworzenie, zareagowało tak gwałtownie, że całkowicie zadało kłam swojej sła­bości, machając szaleńczo kończynami. Wróciła do cienia, przy czym to raczej instynkt niż rozumowa analiza podpowiedział jej, że to promienie słoneczne wywołały tę reakcję. Dopiero wtedy spojrzała w kie­runku, skąd dobiegał szloch. Drzwi jednego z mauzo­leów położonych dalej przy tej alejce – masywnej budowli z popękanego marmuru – stały uchylone, a w słupie ciemności za nimi mogła niewyraźnie do­strzec ludzką postać. Niewyraźnie, bo była ubrana na czarno i chyba w woalce.

Wracając od tylnego muru, nie widziała, gdzie mogłaby się znajdować brama wejściowa, nie pamiętała też, która z alejek tam prowadziła. Nieważne. Czuła się bezpieczna w pustce tego miejsca i tyle miała do obej­rzenia: grobowce, których architektura górowała, nad innymi, domagały się podziwu. Zaplanowała trasę obej­mującą pół tuzina najbardziej okazałych i leniwie ruszyła w drogę powrotną. Z każdą chwilą słońce, pnące się ku południu, świeciło coraz mocniej. Chociaż kroczyła wol­no, spływała potem, a gardło jej wysychało. Trzeba będzie przejechać spory kawał, zanim znajdzie miejsce, gdzie ugasi pragnienie. Z wysuszonym gardłem, czy nie – nie spieszyła się jednak. Wiedziała, że nigdy już tu nie wróci. Zamierzała utrwalić swoje wspom­nienia.

Po drodze widziała kilka grobów dosłownie opano­wanych przez młode drzewka zasadzone w pobliżu. Przeważały drzewka wiecznie zielone, przypominające o życiu wiecznym, bujnie rosnące w zaciszu murów, kar­mione obficie przez żyzną glebę. W paru przypadkach rozrastające się korzenie rozsadziły nagrobki, w pobliżu których zasadzono drzewka, aby dawały cień i schronienie. Owo połączenie zieleni i ruin szczególnie ją poruszało. Przystanęła nagle, kiedy idealna cisza została zmącona.

Ktoś (lub coś) ukryty w listowiu dyszał. Cofnęła się odruchowo poza cień drzewa i wyszła na słońce. Szok - serce zabiło jej gwałtownie, że aż zagłuszyło dźwięk, który przed chwilą ją zaintrygował. Musiała poczekać przez moment i bacznie się wsłuchiwać, aby nabrać pewności, że nic sobie nie wyobraziła. Coś kryło się pod gałęziami drzewa, którego ciężkie listowie przyginało je prawie do ziemi. Dźwięk, badany teraz uważnie, nie był wydawany przez człowieka, ani istotę zdrową. Chrapliwość sugerowała, że należy do zdychającego zwie­rzęcia.

Stała tak w żarze słońca przez minutę lub odrobinę dłużej, po prostu gapiąc się na gąszcz listowia i cień, – usiłując dostrzec to stworzenie. Czasem poruszało się: ciało daremnie próbujące się podnieść, desperacko skro­biące ziemię, żeby wstać. Ta bezradność wzruszyła ją. Jeśli nie zrobi czegoś – zwierzę z pewnością zginie. Świadomość, że ktoś słyszał agonię zwierzęcia i prze­szedł obok obojętnie, popchnęła ją do działania.

Nie przybyła tu jednak z wizytą do miasta jako takiego, lecz na cmentarz – i nie zawiodła się. Słońce migało na mauzoleach, ostre cienie podkreślały kunszt rzemieślników. Nawet zieleń trawy, wyrosłej między grobami, wydawała się soczystsza niż wczoraj. W żadnej z kwater nie wiał wiatr, nie czuła oddechu sztormów ze snu, unoszących umarłych. W obrębie wysokich murów panowała niezwykła cisza, jak gdyby świat zewnętrzny w ogóle nie istniał. Oto ‘i miejsce poświęcone umar­łym, którzy nie odeszli po prostu z życia, lecz stano­wili odrębny gatunek, rządzący się swoimi obrządkami i modlący się w sobie tylko właściwy sposób. Ze wszyst­kich stron otaczały ją takie znaki: epitafia po angielsku, francusku, polsku i rosyjsku; obrazy zawoalowanych kobiet i rozbitych urn świętych, których sensu męczeń­stwa mogła się tylko domyślać; kamienne psy śpiące przy grobach swoich panów – cała symbolika towarzysząca owym ludziom. Im bardziej się w to zagłębiała, tym wyraźniej pojmowała, że zadaje sobie pytanie, trapiące ją od wczoraj: czemu ten cmentarz jest taki wielki? I dlacze­go – co stawało się coraz bardziej widoczne w miarę jak badała nagrobki – spoczywało tu tyle narodowości? Myślała o swoim śnie; o wietrze, który przyleciał ze wszystkich zakątków ziemi. Jak gdyby było w tym coś proroczego. Ta myśl nie zmartwiła jej. Jeśli tak toczy się świat, przy udziale omenów i proroctw, musi istnieć jakiś system jego uporządkowania, którego dotychczas nie znała. Miłość zawiodła, może ten nowy system nie zawiedzie.

Godzinę trwało, zanim przewędrowała spokojnymi alejkami do tylnego muru cmentarza i znalazła tam rząd grobów, w których pochowano zwierzęta: koty pogrze­bane obok ptaków, psy obok kotów – wszyscy pogodze­ni, jakby z jednej byli gliny. Osobliwy widok. Chociaż wiedziała o cmentarzach zwierząt, nigdy nie słyszała, aby udomowione zwierzęta chowano w tej samej po­święconej ziemi, co ich właścicieli. Ale czy cokolwiek tutaj powinno ją dziwić?

- Poznałaś kogoś? – zgadła Lori. Sheryl wyszczerzyła zęby.

- Kto by pomyślał? – powiedziała. – Matka mogła rzeczywiście mieć rację.

- Aż tak dobrze?

- Dobrze.

- Opowiedz o wszystkim!

- Nie ma wiele do opowiadania. Po prostu znalaz­łam jakiś bar i spotkałam tam świetnego faceta. Kto by pomyślał? – powtórzyła. – W środku cholernej prerii. Miłość mnie szukała.

Nie panowała nad swoim podnieceniem; z trudem hamowała entuzjazm, gdy zdawała Lori pełną relację ze swego nocnego romansu. Mężczyzna nazywał się Curtis; bankier, urodzony w Vancouver, rozwiedziony, ostatnio przeprowadził się do Edmonton. Idealnie się uzupełniali, jak twierdziła: jako znaki zodiaku, pod względem upodo­bań kulinarnych i alkoholowych, doświadczeń rodzin­nych. A co najważniejsze, chociaż rozmawiali przez kilka godzin, ani razu nie namawiał jej do rozebrania się. Był dżentelmenem: układny, inteligentny, tęskniący za ży­ciem kulturalnym Zachodniego Wybrzeża -, gdzie, jak dał do zrozumienia, powróciłby, gdyby znalazł odpo­wiednie towarzystwo. Może jej towarzystwo.

- Mam się z nim znów spotkać jutro wieczorem – powiedziała Sheryl. – Może nawet zostanę tu kilka tygodni, jeśli sprawy dobrze się ułożą.

- Na pewno – odparła Lori. – Zasłużyłaś, żeby ci się powiodło.

- Wracasz jutro do Calgary? – spytała Sheryl.

- Tak – chciał odpowiedzieć jej umysł. Ale sen był od niej szybszy l odpowiedział inaczej.

- Myślę, że najpierw wrócę do Midian – odezwała się. – Chcę jeszcze raz zobaczyć to miejsce. Twarz Sheryl posmutniała.

- Proszę, nie nalegaj, żebym pojechała z tobą. Nie zdobędę się na drugą taką wizytę.

- Nie ma problemu – odrzekła Lori. – Z radością pojadę sama.

- Boone? – odezwała się znów. – Chcę Boone’a. Przyprowadźcie go do mnie.

Wiatr usłuchał. Zaskowyczał głośniej.

Jeszcze ktoś był w pobliżu, przeszkadzając w usły­szeniu odpowiedzi.

- On nie żyje, Lori – powiedział jakiś głos.

Próbowała zignorować idiotyczny głos i skupić się na zrozumieniu wiatru. Wypadła jednak z rozmowy i musiała zaczynać od nowa.

- Pragnę Boone’a – stwierdziła. – Przyprowadź­cie go…

- Nie!

Znów ten przeklęty głos.

Spróbowała po raz trzeci i gwałtowność wiatru zmieniła się W inną gwałtowność. Potrząsano nią.

- Lori! Obudź się!

Przywarła do snu, do snu o wietrze. Mógłby jej powiedzieć to, czego potrzebowała, gdyby jeszcze chwilę odparła atak świadomości.

- Boone! – zawołała znów, lecz wiatr odchodził i zabierał ze sobą umarłych. Swędziło ją, gdy wychodzili z jej żył i zmysłów. Jeśli znali jakąś tajemnicę, zabierali ją teraz ze sobą. Nie była w stanie ich powstrzymać.

- Lori.

Odeszli już, wszyscy odeszli. Uniesieni przez sztorm.

Nie miała wyboru; otworzyła oczy wiedząc, że ujrzy Sheryl, z krwi i kości, siedzącą w nogach łóżka i uśmiech­niętą.

- Koszmary? – spytała.

- Nie. Niezupełnie.

- Wołałaś jego imię.

- Wiem.

- Powinnaś pójść ze mną – stwierdziła Sheryl.- Wyrzuć go ze swojej duszy.